6 Ocak 2012 Cuma

çaresizlik

Çaresizlik hep ölümü çağırıştırıyor değil mi?
Bugün sabah beşte kalkıp doktorun bana verdiği, küçük bir operasyona yardım edecek sıvıyı içmeye başladım. bir litre ve tam sıvı değil, dolayısıyla yutması o kadar zor ki. onu içerken kendimi o kadar kötü hissettim, bir sürü şikayet ettim, ne kadar şanssız oldugumdan falan bahsettim.
sonra bilgisayarı açıp kafamı dağıtmak istedim ve geçen dönem burda olan erasmuslu bir kızın arkadaşını kaybettiğini öğrendim.hem de kız benim yaşımdaymış.dayanamadım vefat eden kıza facebooktan baktım. saçları yokken bile o kadar güzel bir ışık saçıyor ki fotoğraflarında, o kadar yaşama sevinci dışa vurmuş bir insan gibi göründü ki.dayanamadım herşeyi okudum sırasıyla. o kısacık yaşamında o kadar çok sevmiş o kadar çok sevilmiş ki imrendim kıza bir anda.bu kadar dolu dolu bir yaşam yaşadığı için.ama gidişini hala anlamlandıramadım. onun kalbi sevmek için yaratılmış gibi gözüktü bana. onun daha yapacak çok seyi vardı, sevicek çok insanı...
sonra benim o saçma sapan sıvıyı içmem kolaylaştı, ne kadar küçük şeyleri büyütüp yaşamımı çekilmez yaptığımı anladım.oysa ki her saniyesi değerli kısacık ömürlerimizde tek yapmamız gereken sevmek ve sevilmek..
çevremdeki herkese, aslında onları ne kadar sevdiğimi her daim söyleyen bir insanım, bundan istedikleri kadar sıkılsınlar ben buna devam edicem.çünkü ya yarın yoksa, ya içimdekiler içimde kalır ve benimle giderse, işte o zaman o sevginin bir anlamı kalmaz.tavsiyem sevdiklerinize gidin ve hemen sarılın.
insan sonra çok pişman oluyor biliyorum.Babanem vefat ettiğinde ben Almanyadaydım, nerdeyse üç yıl oldu. annemler beni korumak, üzülmemi engellemek ve sınavlarımı rahatça atlatmak için bunu benden gizlediler, eve tatil için gittiğimde koşa koşa babaneme gitmiştim. çünkü bana Almanyaya giderken "bak bi daha görüşemicez"demişti.yanıldığını ispatlamak istedim ama yanılmamıştı.o gitmişti. hem de ben onu son bir kere daha görmeden.cenazesinde bulunmadıgım ve ona veda edemediğim için onun gittiği fikrine hiç alışamadım ve acısı her andıgımda daha coğaldı, ve hala ilk günkü gibi kalbim sızlıyor her resmine baktığımda.şimdi ondan kalan bana bir kaç gizli çekilmiş fotograf ve videolar. keşke onunlayken ona daha çok sarılsaydım, daha çok öpseydim demediğim bir günüm bile yok!


o kızın yakınlarına, sevenlerine sabır diliyorum, O'nun da bilmesini isterdim ki çok uzakta da olsa bir sürü insanı aslında hiçbirşey yapmadan sadece ışığı ile değiştirdi..

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder